Uit de kranten

 
De laatste weken stonden er interessante artikelen over ijs in diverse kranten. Sommige kreeg ik toegestuurd, waarvan ik hoop, dat het u ook interesseert.

Allereerst als amuse een echt oudje.

De Molen- en Merentocht rondom de Kagerplassen is in januari 1997 voor het laatst verreden. Toch is het verlangen erna nog enorm groot.

Bij mij is dat ook het geval. Mijn eerste schaatsboek kreeg dan ook de titel "Molen- en Merentocht" mee.

Intussen wordt de stichting, die de Molentocht zou organiseren, tegengewerkt door de alom aanwezige bureaucratie in ons lage landje.

(Klik op de afbeelding om deze te vergroten)
Dus mocht Koning Winter ons land bezoeken, dan kunnen we nog misgrijpen....

Leuker kunnen we het niet maken, lastiger wel....
En dan nog 2 artikelen over kunstijs.



(Eveneens op klikken)
Tenslotte nog een zeer interessant artikel uit Trouw.

Het artikel is te lezen door HIER TE KLIKKEN.
Maar nog leuker dan lezen over ijs is schaatsen op ijs. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat in IJshal De Vliet in Leiden een gladde ijsvloer ligt. Als ik u was, zou ik het een keer uit komen testen....

Sander Eitrim en de Blauwe trein

In regenkleding gehuld fietste ik vanmorgen naar IJshal De Vliet, waar ik met de "Krasse knarren" weer 25 kilometer ging trainen. Bij binnenkomst zag ik, dat er naast mij nog een drietal schaatsers in de blauwe De Vries & Verburg-trainingsjacks was gehuld.

Als coördinator wist ik meteen, dat dit kwartet bij de eerste 16 rondjes van de piramide op kop van het peloton zou rijden. De Blauwe trein zou weer in volle glorie over de 250-meterbaan gaan rijden.

Als ze het al niet gedaan had, dan had Agatha Christie daar een spannend verhaal over kunnen schrijven. Vandaag mag ik dat met een deels gelijknamige titel doen. 
Het was vandaag voor een donderdagmorgen behoorlijk druk te noemen. We reden vanaf het begin met een peloton van 20 man en soms ging het met het tempo van een boemeltrein om even later als een TGV over de baan te denderen. De startrondjes uitgezonderd ging mijn langzaamste rondje in 39,5 en de snelste in 33,5 seconden. 

Wie denkt, dat wij snel schaatsten, vergist zich deerlijk. Martin Langbroek was afgelopen zomer in Zuid-Noorwegen op fietsvakantie gegaan. Bij het beklimmen van een flinke heuvel werd hij ingehaald door iemand op skeelers. Op zijn fiets met bepakking reed hij 8 kilometer per uur, de skeeleraar reed 20 kilometer per uur.

Op de top van de heuvel raakte hij in gesprek met Sander Eitrim, regerend Europees kampioen Allround en Wereldkampioen op de 5.000 meter. Nu rij ik bij de "Krasse knarren" tweemaal per week de 20 rondjes op kop en wordt ik door de snelsten van ons driemaal gelapt. Mocht deze sympathieke Noor met ons meedoen, dan zouden we wel tienmaal gedubbeld zijn....
Nu we het over topsport hebben, beneden ons werd hier door de ijshockeysters van Jong Oranje ook aan gedaan. Nu rijden wij met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar best intensief, maar als je zag, hoe intensief de training van de vrouwen onder de 18 is, dan zijn we inderdaad "Krasse knarren"!

Maar ja, er komt een dag, dat deze ijshockeysters ook "Krasse knarren" zullen zijn....

Een prachtige winterdag

We beleven heden ten dage bizarre tijden. Alle fatsoensnormen worden door de machthebbers met voeten getreden.



MacDonalds heeft een speciale Big Mac ontworpen voor degenen met de grootste bek.

De autocraten bepalen helaas zo'n beetje alles.

Alleen als we met zijn allen samenwerken stelt Europa nog wat voor. En dat is hard nodig, want met zulke vrienden heb je geen vijand meer nodig.


Nu kun je je druk gaan maken over zaken, waar je je geen enkele grip op hebt, maar dan vergeet je te genieten van de mooie dingen, die de aarde ons ook vrijwel iedere dag biedt.

Met deze wijze woorden van Jim Morrison bezag ik deze prachtige winterdag.

We beleefden een frisse start van de dag. Vooral Willem-Alexander, want spijtig voor hem was er vandaag vorst aan de grond.

Nog voor ik vanmorgen een voet buiten de deur had gezet had ik van onze speciale verslaggever uit Rotterdam beelden van een prachtig ochtendgloren ontvangen.




Hoewel ik hier niet aan kon tippen, was de zonsopgang in de Stevenshof en nabije omgeving toch ook alleraardigst te noemen.



Het water was een spiegel, want er stond vandaag nauwelijks wind.

Toen de zon al wat hoger aan de hemel stond, was het bij de benevelde velden ook nog erg mooi.

En hoe Hollands wil je het hebben met knotwilgen langs de sloot?

De ganzen zochten het hogerop.

Na naar de volkstuin geweest te zijn en boodschappen te hebben gedaan in het altijd mooie centrum van Leiden, lunchte ik vrij vroeg in mijn eentje. Om 2 uur zou ik een kinderpartijtje leiden in IJshal De Vliet. Op weg er naartoe zag ik deze prachtige paddenstoel.

Met bijna 9 graden Celsius was het trouwens bijzonder aangenaam.

Het kinderpartijtje was op de funbaan. Het eerste halfuur was op de naastgelegen ijshockeybaan Jong Oranje voor de derde dag op rij aan het oefenen. Het partijtje verliep zoals gebruikelijk zeer speels. Daar ik anderhalf uur had, voordat de schaatsles van half 5 begon, benutte ik de tijd om 80 rondjes op de 250-meterbaan te schaatsen. 
Na de dweilpauze was het thema "sneeuw". Inspelend op het weer van vorige week woensdag maakten we eerst een sneeuwpop, reden we daarna op een slee om te eindigen met sneeuwballen gooien. Met deze 3 thema's hadden we een speelse schaatsles, die omvloog!

Ik hoop, dat u ook zo genoten heeft van deze prachtige winterdag.

"You missed the starting gun!"

Zoals gewoonlijk fietste ik ook deze dinsdagmorgen naar IJshal De Vliet om de gebruikelijke piramide van 100 rondjes met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Ik kwam 5 minuten later aan bij deze energiezuinige kunstijsbaan. De dweilpauze was al bijna gedaan. Maar goed, als coördinator hou ik het aantal rondjes bij, dus men wacht wel op mij. Dacht ik.
Dat was een misrekening. Men was alvast  begonnen zonder mij. Zonder inrijden kon ik met 2 rondjes achterstand meteen met volle bak moeten rijden. Ik kan u verzekeren: dat valt niet mee!

Op het slotfeest van 47 jaar Ton Menken IJsbaan op 26 maart 2023 werd de stekker eruit getrokken op de muziek van "Time" van "Pink Floyd".

Hierin komt deze vandaag toepasselijke zinsnede voor: "No one told you when to run, you missed the starting gun!"
Maar goed, met enige vertraging zat ik in de trein, die dit keer veel weg had van een TGV. Er zaten al redelijk snel rondjes van 35 seconden in en zelfs een paar rondjes 34. Het peloton van 20 man was langgerekt en ook op de rest van de 250-meterbaan was het druk. Een heel verschil met vorige week, toen het door de sneeuw juist rustig was.
Mijn 5 kilometer op kop ging in vrijwel uitsluitend rondjes 36, dus lekker vlak. Maar zoals zo vaak zat het venijn in de staart. Waar ik de kop van het peloton niet bij kon houden, reed ik toch rondjes 35. Maar ja, ik kon op het rondetijdenbord zien, dat vooraan rondjes 32 verschenen. Dit keer lag het niet aan de coördinator, die het startschot gemist had....

Waar echt geschoten werd was op de ijshockeybaan, waar voor de tweede dag op rij Jong Oranje aan het trainen was. Je wilt niet weten, met hoeveel snelheid een puck op het doel wordt geschoten....



Met 2 rondjes minder dan gebruikelijk voltooide ik de piramide en kon ik bij het uitrijden de 25 kilometer voltooien. Met 118 rondjes kwam ik er 2 tekort om de 30 kilometer vol te maken. Op mijn werk hadden ze een mooie uitdrukking voor iemand, die iedere dag te laat op het werk verscheen: "Hij is 10 minuten te laat geboren en heeft dat nooit meer ingehaald!"
Zo voelde het vandaag een piepklein beetje....

Na aan een goedgevulde Stammtisch een kop thee gedronken te hebben, fietste ik rond het middaguur in licht druilerig weer naar huis, waar ik op dinsdagmiddag bij mijn levenspartner aankwam.

Jong Oranje

Vanmorgen fietste ik met mijn vrouw naar IJshal De Vliet. Van de mogelijke ijzel was door een minimumtemperatuur van 1 graad Celsius aan de grond geen sprake.

Het was na het winterweer van de afgelopen week en het dagje natuurijs in Warmond vrij rustig op de 250-meterbaan. 

Dat kon niet gezegd worden van de ijshockeybaan, waar vandaag Jong Oranje trainde. De vrouwen onder 18 en de mannen onder 20 oefenden voor een ijshockeytoernooi tegen leeftijdsgenoten uit toplanden.

Het ging er serieus aan toe op de baan onder de 250-meterbaan.





Waar wij verwachtten, dat Jong Oranje in het Oranje zou trainen, daar verschenen ze in het rood of het zwart. En als goed bibliothecaris kwam bij mij meteen de gelijknamige klassieker van Stendhal bij mij bovendrijven.


Boven ging het met mijn groep van 4 schaatssters er minder gedisciplineerd aan toe. Mijn manier van lesgeven is speels, maar daarmee kun je de basis van het schaatsen goed aanleren. Vandaag ging het vooral over het boven het standbeen komen, de valbeweging en de zijwaartse afzet.

Het kwartet pakte de oefeningen goed op en als slot reden we met zijn vijven tweemaal in een klein peloton, waarbij eerst de voorste van kop af ging en aan de staart weer aansloot en na deze 5 rondjes was het precies andersom. De achterste schaatste naar voren om de kop over te nemen. De truc hierbij: start in de tweede helft van de binnenbocht met versnellen!
Volgende week bouwen we voort op de les van vandaag. Na de koffie en thee deed ik wat boodschappen bij "De Helianth".

De sneeuw was grotendeels weggesmolten en het is verbazingwekkend, hoe snel de paddenstoelen na de koude periode weer tevoorschijn kwamen.

Na met Ada thuis geluncht te hebben, fietsten we samen naar de volkstuin, waar we uit 2 compostvaten een drietal grote emmers vulden. Uit het vat met groente- en fruitafval en het vat met bladcompost haalden we onder met een schop compost, dat we in de 3 emmers mengden en er wat kalk bij deden. Onder een afdakje kan het verder fermenteren tot het tijd wordt om het op de bedden uit te strooien.

Me dunkt dat een rijke oogst is gegarandeerd!